Startpagina
Favorieten

Interview


 
'De laatste klas' van men. Kolen: Britt Holterman (verslag), Barbara Peters (foto's), Milou Jochems, Emma van Dooren (voorzitter Leerlingenraad), men. Kolen, Zahra Et-Talabi, Gaby van Loon, Merel Beins, Iman Hadrouk, Aleyna Ilhan, Anika van Dongen, Lieke van Dongen, Melanie Oprinsen
'De laatste klas' van men. Kolen: Britt Holterman (verslag), Barbara Peters (foto's), Milou Jochems, Emma van Dooren (voorzitter Leerlingenraad), men. Kolen, Zahra Et-Talabi, Gaby van Loon, Merel Beins, Iman Hadrouk, Aleyna Ilhan, Anika van Dongen, Lieke van Dongen, Melanie Oprinsen
Klik op de foto!
IN AL ZIJN EENVOUD EEN AUTORITEIT: MENEER KOLEN
Geplaatst op vrijdag 28 november 2014

Al aan het begin van de schooldag staat ie in de hal om er op toe te zien dat alles goed loopt. Maar vandaag, donderdag 30 oktober 2014, is dat voor het laatst. Een idee waar hijzelf maar zeker de school aan moet wennen. Klein van stuk, maar duidelijk zichtbaar. Als hij toekijkt laat je het wel uit je hoofd door een roodgeverfde deur heen te gaan. Druk is hij ook, alles maar half opetend - zo  praat je met hem, zo is ie weer weg, bezig een nieuw probleem op te lossen.  In al zijn eenvoud (even wars van  pakken en stropdassen als van moeilijke woorden en verhullend taalgebruik) een autoriteit: oud-leraar en adjunct-directeur Wout Kolen gaat met pensioen.

Hij heeft altijd het imago gehad streng te zijn. Onlangs kwam hij in de supermarkt een oud-leerling tegen, een beer van een vent inmiddels met overal tatoeages: ‘Tjonge, Kolen, wat was ik bang voor u, en nou ik u weerzie, nóg steeds eerlijk gezegd’ aldus de ex-scholier die zeker drie koppen groter was. Toch roemen die scholieren van voorheen ook allemaal de goede sfeer waarin hij lesgaf. Hij kon moeilijke dingen duidelijk uitleggen, met humor ook. Overdrijvingen werden niet geschuwd, herinneren degenen die door hem op een historische rondleiding met de bus door Oosterhout getrakteerd werden.  Zoals ook de bulderende lach die regelmatig de schoolgangen vult onlosmakelijk aan de kleine Kolen verbonden is.  

Een bondgenote had hij lange tijd aan ‘de vrouw van het volk’ Carla Bode toen ze wethouder was. ‘Ik kan me herinneren dat we samen in Amsterdam een of andere bijeenkomst bezochten met eerlijk gezegd nogal wat poeha. Wout had er al niet veel zin in en zei me vooraf ‘als ik aan mijn neus trek wil ik blijven, maar als ik aan het oor trek is het de hoogste tijd om te vertrekken hoor’. We kregen het ene kopje thee met koekje na het andere en de blabla-verhalen bleven op me afkomen, dus ik zat nogal vast maar zag wel dat Wout inmiddels twee vuurrode oren had… Later hebben we het nog goed gemaakt en zijn we uitgebreid de stad in geweest, zelden zo gelachen.’

Bode en een aantal anderen getuigen ook van een kant die door dat strenge imago misschien minder in het oog springt, maar er weldegelijk is:  Kolen kan ook heel sociaal zijn, heeft door zijn extra begeleiding en toezicht scholieren aan een diploma geholpen die dat op eigen kracht zeker niet gelukt was.  Het aantal scholieren dat hij door de jaren heen onderwezen heeft, is ontelbaar. Enkele daarvan – mw. Kops en mw. De Jong – werden later zijn collega’s. Ook die teamleden stimuleert hij door ze uitgebreid te roemen en te bedanken als ze in zijn ogen een bijzondere prestatie hebben geleverd.

Zelf ontwijkt de geboren Tilburger de aandacht en complimenten liever. Een afscheid met tal van mensen (bijv. ouderraden, aannemers, wethouders) die over hem verhalen is aan Kolen niet besteed, geen borstklopperij. Gewoon voor de laatste keer een borrel drinken met zijn collega’s en dan de deur uitlopen, is hoe hij deze laatste dag het liefste ziet.  Eén verzoek kon hij echter niet weigeren: een afscheidsinterview met de Leerlingenraad. Na zijn traktatie nam hij ze mee naar een lokaal. Voor de laatste keer zit Kolen in een klaslokaal met voor hem 15 leerlingen die als uitzondering maar over één ding vragen stellen, niet zijn favoriete onderwerp: over meneer Kolen zelf. Klik op de foto ’s en lees het interview.